TURİZM TURİSTİK TATİL YERLERİ etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
TURİZM TURİSTİK TATİL YERLERİ etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

10 Ocak 2009 Cumartesi

SAFRANBOLU


Anadolu’nun kuzey batı kesiminde, Antik Devirde tarihçi Homeros’un İlyada destanında Paplagonya olarak geçmektedir. Yörede sırası ile Hititler, Frigler, dolaylı yoldan Lidyalılar, Persler, Helenistik Krallıklar (Pondlar), Romalılar, Selçuklular, Çobanoğulları, Candaroğulları ve Osmanlılar egemenlik kurmuşlardır.


Safranbolu 1196 tarihinde Selçuklu Sultanı II.Kılıç Arslan’ın oğlu Tarihi süreç içerisinde ise 1213-1280 tarihleri arasında Çobanoğullarının, 1326-1354 tarihleri arasında Candaroğlullarının, 1354-1402 ve 1423 yılından itibaren de Osmanlıların egemenliğine girmiştir.

Safranbolu geleneksel Türk toplum yaşantısının tüm özelliklerini yansıtan ve uzun tarihi geçmişinde yarattığı kültürel mirası çevresel dokusu içinde koruyan örnek bir kenttir. Sahip olduğu zengin kültürel mirası kent ölçeğinde korumadaki başarısı Safranbolu’yu Dünya Kenti ününe kavuşturmuş ve UNESCO tarafından Dünya Miras Listesine alınmıştır.

Yaklaşık 3000 yıllık tarihi geçmişe sahip olan Safranbolu pek çok uygarlığa ev sahipliği yapmış ve günümüze bir kültür zenginliği olarak ulaşmıştır. Özellikle Osmanlı döneminden kalma han, hamam, cami, çeşme, köprü ve eşsiz konaklar gelenlere hayranlık uyandıracak niteliktedir.

1975 yılında Yüksek Anıtlar Kurulunun Safranbolu’yu kentsel sit ilan etmesi ile akademik düzeyde başlayan kente olan ilgi , zamanla ülkemiz sınırlarının dışına taşmıştır. 90’lı yılların başından bu yana küçük ve orta ölçekli turistik tesislerin oluşumu ile turizm ilçe ekonomisindeki yerini hissettirmeye başlamış, terk edilen konaklar, otel, lokanta gibi işlevlerle yaşama dönüştürülmüş, bozulan arnavut kaldırımları yeniden yapılmış, anıtsal eserler restore edilmeye başlanmış, kaybolmak üzere olan el sanatları turistik amaçla yeniden canlılık kazanmıştır.



Safranbolu'nun İsimleri



Safranbolu’nun belgelere dayanan bilinen ilk tarihi Bizans Döneminde başlamaktadır.(395-1453) Bizans Döneminde Safranbolu Dadybra (Dadibra), müslüman Arap akınları karşısında bir müstahkem kale olarak (Akratia) kurulmuş ve önem kazanmıştır.
Bizanslılar Döneminde kentin adı Dadybra’dır. 1196 tarihinde Selçuklular zamanında kentin adı Zalifre olmuştur. Beylikler döneminde ve Osmanlıların ilk zamanlarında kentin adı Borglu ve Borlu şeklini almıştır. 16 yy. Osmanlı Tapu ve Tahrir defterinden izlenebileceği gibi Borlu, yöreye yerleşen Taraklı Aşiretinden dolayı Taraklıborlu olmuştur.
Taraklıborlu adından sonra Safranbolu için Osmanlılar Döneminde kullanılan diğer adlar, 18 yy. ortalarında Zağfiran-ı Borlu, 19 yy. ikinci yarısında kısa bir süre için Zağfiran-ı Benderli 19. yy.lın son çeyreğinden itibaren Zağfiranbolu, son olarakta Zafranbolu ve Safranbolu biçimine dönüşmüştür.
Kente adını veren Safran bitkisi kendi ağırlığının yüz bin katı kadar sıvıyı sarıya boyayabilme özelliğine sahiptir.Gıda, ilaç ve kozmetik sanayiinde kullanılmaktadır.Bu ilgi çekici bitkinin dünyada üretildiği ender yerlerden biri Safranbolu’dur.

City GuideTrabzon


The Monastery of the Virgin Mary (or Sumela Monestery)
Sumela Monastry

The ruins of a monastery can be seen on the slopes of the Zigana Mountains to the south of Trabzon and at the foot of the mountain at the bottom of a wooded valley flows one of the tributaries of Değirmen Creek, which terminates at Trabzon. This place is known as “Meryem Ana”, or “the Virgin Mary” by the local people. Its old name is “Sumela Monastery”. Many people consider its origins to be extremely old, and this opinion is widely held among the Byzantine Greek community of the Black Sea coast. According to legends about the foundation of the monastery in books about Trabzon printed in Greek, the monastery was originally founded in the reign of Theodosius and rebuilt in the sixth century in the reign of Justinian by Belisarios, one of his commanders. However, foreign experts who have conducted on-site investigations consider that there is nothing to substantiate this hypothesis. The Monastery's main source of income is an icon of the Virgin Mary, which is reputed to be of great age and believed by many to possess miraculous properties. According to the legend, the icon is the work of Saint Luke, one of the disciples of Jesus Christ and it was sent to Athens after the death of Luke. However, in the reign of Theodosius (4th century) the icon declared its desire to leave Athens and was borne to this hollow in the mountains around Trabzon by angels and placed upon a stone. It was at that time that two hermits by the name of Barnabus and Sophronius, who were then travelling from Athens to Trabzon, happened to find the icon in this deserted spot. Thus, buildings which are the subject of such legends are automatically regarded as being exceptionally old. Sumela is not the only example of this type, it is only one of a number.

It is said that “Sumela” (the Greek name of this monastery, founded in the name the Virgin Mary), comes from the word “melas”, which means “dark” or “black”. Many consider that this stems from the dark hues of the mountain valley in which the Monastery is situated. However, in the opinion of the author the word “sumela” could be an adjective used to refer to the icon of the Virgin Mary. The colour of the icon, which is so dark that it could be described as black, was one of the things that struck the eminent historian J.P Fallmerayer (1790-1861) when he visited the Monastery in 1840 and could well be the origin of the name. It is known that l2th century Georgian art produced a number of icons of the Virgin Mary known as Black Madonnas, and these icons found their way into a number of monasteries. Black was used in order to emphasise the mysterious expression on the Virgin's face. It is also considered that the origins of this Georgian style could be traced to ancient Indian art. If the close proximity of the Sumela Monastery to the Caucasus is considered, then it would be reasonable to assume that this icon is a Black Madonna from which the Sumela Monastery gained its name. Thus, the mountain also became known as Oros Mela (Kara Dağ) because of the Monastery.


It has not been possible to conduct much research into the age and nature of this Black Madonna. It is clear from a good photograph of the icon taken a number of years ago that it has a cracked black wooden surface with a split down the middle on which no lines or paint, in short, anything resembling a picture can be seen. The silver frame surrounding the icon, judging by the motifs and inscriptions adorning it, dates from circa 1700 and its workmanship is commonplace. According to the information we gain from the photograph it is questionable whether the icon of the Virgin Mary in the Sumela Monastery is a true Black Madonna.


Black Madonnas are more common in Eastern Europe. They are always kept in places of worship high up in forested mountains, especially those that are a place of pilgrimage for Christians. There are usually healing springs in these locations as well. It is believed in France that such icons arrived there by miraculous means. It is interesting to note that religious beliefs as far as this phenomenon is concerned are very similar in a number of widely scattered locations.

To put it in a nutshell, the Sumela Monastery at Trabzon was first referred to by this name in the Komnenos period. Sumela was founded in what must be the most beautiful spot in the magnificent scenery of this area, in which there are a number of monasteries, places of worship and other buildings of a religious nature. Sumela expanded over the centuries of Ottoman rule and became a complex of considerable size. The centre of the complex is a cave, or rather a hollow almost 1200 m above sea level and about 300 m above the river at the bottom of the valley, in the middle of a slope so steep it could be said to be almost vertical. The narrow head of rock jutting out in front of the cave, access to which is tiring and difficult in the extreme, formed the foundation of the Monastery, which grew in size and accumulated wealth over the centuries. Sumela is the most famous of the old monasteries in and around Trabzon.


It is known that mountains, high ground and caves have been invested with religious significance ever since ancient times. It is possible that there was once an altar in the cave and that as Christianity began to spread a group of monks set up a retreat. Of course, this hypothesis is based on information gained about similar cases. Only a detailed study and excavations carried out in and around the cave itself could cast light on its accuracy. However, no exact information can be gained at present. Although it is obvious that the legend about the Monastery having been founded by Barnabas and Sophronios in the reign of Theodosius (4th-5th century) and repaired by Belisarios, one of Justinian's commanders, does not rest on concrete fact, like many legends it survives. If the foundation legend is ignored, then the existing monastery buildings point to its having been built some time after the thirteenth century. At that time the Principality of Trabzon, under the Komnenos Dynasty, was developing as an entirely separate state within the Byzantine Empire and its capital, Trabzon, dominated the area. The title held by the princes, who saw themselves as the true heirs of the Byzantine Empire and described themselves as emperors was not accepted by the true Byzantine Empire when, in 1261, it regained control of Istanbul and revitalised the old Byzantine state. It was Alexios Komnenos III (1349-1390) who maintained an intricate system of contacts with the neighbouring Turkish beyliks (the equivalent of principalities) who should be considered as the true founder of this monastery. Historical sources and documents point to the fact that Alexios III, whose two sisters and four daughters were married to Turkish beys (rulers of beyliks), took a special interest in the Sumela Monastery. It also emerges that Alexios's great grandfather, grandfather and father had made donations to the monks, which would indicate that Sumela had been a religious centre since the reign of Ioannes II (1280-1285), great grandfather of Alexios. According to another legend Alexios III, who was saved from certain death in a storm by the intervention of the Virgin Mary, had the monastery rebuilt and endowed it with rich foundations, the conditions of which were set out in a Krysobullos, or decree. A verse consisting of five lines inscribed on a tablet dated 1360, which was over the monastery gates until 1650 states that “Alexios III, founder (ktetor) of this place, is emperor of East and West (Iberia)”. In 1361 Alexios witnessed an eclipse of the sun here at Sumela and the sun depicted on coins minted by Alexios is considered to refer to this event. In the Deed of Foundation, dated 1365, apart from references to the administration, land and income of the monastery there is also a warning about the “danger of a Turkish invasion of Trabzon” and the monks are urged to be “always on the alert”. Manuel III (1390-1417), son of Alexios III, like his father, took an active interest in buildings of a religious nature. In the year of his succession he presented an ornate cross believed to contain a holy relic (stavrotek), in this case a piece of the cross on which Jesus Christ was crucified, to the Sumela Monastery. The last members of the Trabzon Komnenos dynasty issued decrees endowing the monastery with great wealth or sanctioning its deeds of foundation. After the conquest of Trabzon and the surrounding area by the Ottomans, the sultans issued decrees protecting the ancient rights of the Sumela Monastery, just as they had for the monasteries on Mount Athos and at Sina, in fact they even granted certain privileges to Sumela and presented gifts as well. Thus the two candlesticks once in the Monastery are known to have been presented by Selim I (1512-1520). A decree issued by Mehmet II, conqueror of Trabzon, acknowledging the rights of the monastery exists. Local publications inform us that other, similar decrees were kept in the monastery; these include the decrees of Bayezid II, Selim II, Selim III, Sultan Murad and Ibrahim, Mehmed II, Süleyman the Magnifıcent, Mustafa and Ahmet III. It has been established that the Voivodas of Wallachia took a close interest in Sumela from the second half of the l8th century onwards, constantly despatching letters and aid. Among these rulers was Ghikas (1755), Stephan (1764), and Hypsilantes (1775). Naturally, all the correspondence between the Patriarchate in Istanbul and the monastery throughout the Ottoman period was kept in the archives of the monastery. Sumela both expanded and grew richer under the aegis of the Voivodas in the l8th century and many parts of it were rebuilt. Archbishop Ignatios had the surfaces of all the walls adorned with frescos in 1749. The golden age of this monastery was unquestionably the l9th century, when rebuilding and magnificent decorations were carried out with gifts sent in a wave of enthusiasm by Greek Orthodox communities all over Anatolia.


According to what Fallmerayer wrote in 1840, the monks of Sumela travelled the whole of Anatolia, the Caucasus, the Balkans and even Russia to collect money by selling rather poor copies of the icon referred to above. This money would then be taken back to the monastery. One of these monks , who was carrying the sum of forty thousand kuruş, a fortune in those days, was robbed and murdered in Kayseri. The Ottoman state had the murderers arrested and executed and the stolen money was returned to the monastery. The interior of the monastery was sumptuously appointed and around 1860 new structures were added, forming a large complex of buildings. A number of foreign travellers visited the monastery in the l9th century and wrote about it.


One of the most detailed descriptions of the Sumela Monastery is that of G. Palgrave (1826-1888). In an article published in February, 1871 he provides a great deal of interesting information, among which is a statement to the effect that the popular legend about an army led by Sultan Murat firing cannon at its walls is entirely lacking in foundation because Murat's army could not have been anywhere near the monastery. When Palgrave made his visit a large, barrack-like structure referred to as “the new building” had been completed three years previously. According to what Palgrave saw, the structure consisted of seven storeys including the arches in the abyss itself; the actual living quarters had four rows of windows and there was a set-back storey on top. There were single rows of eight rooms on each floor and the structure was an extremely sound one. Palgrave, too, refers to the gifts made by Murat and Selim I and states that he saw a miniature of the decree issued by Alexios III. According to a decree issued by Selim II, which Palgrave saw in the monastery, it is stated openly that the sultan was displeased by unfavourable remarks made about himself by the monks.


The Russian invasion of Trabzon, which lasted from 18 April 1916 until 24 February 1918 aroused hopes that a Christian Pontus state would be reborn in Trabzon. The doors were finally slammed on this hope in 1923 after the War of National Liberation, when all Byzantine Greeks in Turkey were sent to Greece and the Sumela Monastery was closed down. Those who migrated founded a new monastery at Verria (formerly Kara Ferye) in Macedonia. Their reluctance to part with their old memories and desire to keep traditions alive were signified by a modern icon of the Virgin Mary placed in the monastery.


The deserted monastery swiftly deteriorated and a fire which broke out in 1930 destroyed all the wooden parts of the buildings. A great deal of needless destruction was inflicted by persons supposedly searching for treasure, this time the stone part of the structure being destroyed. The first thing to attract one's attention here is the ruined state of the walls, together with the fact that all the frescos have been expertly removed and obviously taken away. This task could not have been carried out successfully by the local population. It is obvious that it was done by foreign souvenir-hunters with some knowledge of the subject.


The Sumela Monastery is reached by means of a steep path through the forest. Its entrance was evidently designed with security in mind and final access to the building was via a long, narrow flight of steps. A large aqueduct abutting the mountainside at the side of the steps brought water to the monastery. Old photographs reveal a structure with ten wide arches which is in extremely good condition, but it is now in ruins. As you pass through the main entrance, where there is accomodation for the doorkeeper and other rooms you descend a flight of steps into an inner courtyard. In the centre on the left is a church built on to the cave containing the sacred spring, opposite which are a number of monastery buildings laid out in a random fashion. On the left side of the courtyard is a comparatively new fountain where the waters of the sacred spring oozing from the mountainside collect. It is now half ruined and full of rubble. On the left, inside the cave, is the church-which is the oldest part of the monastery. The church juts out at right angles into the courtyard. And its walls are covered with frescos, both inside and out. However, a close examination of the frescos reveals that they are of comparatively recent origin and that beneath them are layers of much older and more valuable murals. The existence of the latter is also recorded in various sources. On the right side of the courtyard are a number of rooms for the accommodation of guests known to have been built circa 1860, together with a library and there are a number of small chapels around the courtyard. In old photographs taken before the monastery reached its present stage of dilapidation we see that the walls of all the buildings facing the courtyard have wooden balconies and verandahs. Rice describes the fine wood-carving on some of the above. In one of the now extremely dilapidated chapels are murals considered to date from the fourteenth or fifteenth centuries. At the far end of the courtyard a narrow corridor extends above a narrow, jutting rock and from this point an impressive building contiguous with the cliff face extends in the other direction. This part of the complex, which is most striking when viewed from a distance, is the main monastery building where the monks once lived. Apart from the three main floors there are several rows of cellars below and a set-back storey at the top. The rows of arches and galleries under the eaves endow the building with a stately air. This barrack-like building, which is visible as a whiteness on the darker background of the cliff when viewed from afar was built in 1860 in the course of the major repairs and renewal referred to above. However, apart from its size and location the building does not possess any really noteworthy artistic or architectural features. There was once a wooden roof with wide overhanging eaves but this, together with the timber structure of the building has collapsed, leaving only four walls, in the middle of which is the vast, empty well of the building. When one looks downwards from the tower that juts from the front wall the dizzying height of its location becomes clear.


In spite of the fact that the architectural and artistic value of this structure is disputable it has been regarded in recent years as the most important part of Sumela. However, it is the church in one corner of the inner courtyard that is the most important. The church was formed by hewing away the rock of the cave interior to create a smoother surface and closing the mouth of the cave with a straight wall. Abutting the latter is a small chapel which juts out from the wall. The inside and outside walls of the chapel were adorned with layer upon layer of frescos from the l8th century onwards and in some places three layers can be clearly discerned. The bottom layer is superior to the others in terms of colour and quality. The change in subject-matter discernable in each layer is interesting and inscriptions stating that these works were executed in 1710 and 1732 have been discovered. On the other hand, on the courtyard-facing wall of the rockface church frescos dating from the reign of Alexios III were once found. There, on either side of Alexios III stood his sons, Manuel III and Andronikos. Unfortunately, however, no trace of these portraits remains today. Outside, parts of a huge Apocalypse scene, of which only the upper bands remain, can be seen on the rock-face and underneath its flaking plaster other scenes are visible. On the wall of the small chapel a dragon and two mounted figures, St George and St Demetrios, are discernable and we discovered the existence of a further two layers of paintings beneath this top layer. Thus, on top of the bottom layer, where the figure of an emperor wearing a diadem is depicted is yet another figure of the same kind also wearing a diadem-and on top of this, a Transfiguration scene. On the other hand, in the older parts of the monastery, there are correspondingly valuable paintings in places where the plaster has not flaked off completely, in the lower layers, but this would be the subject of a separate study.


Works of Turkish art, too, are in evidence in some of the buildings around the courtyard. For example, details such as the cupboards, nooks and fireplaces in the rooms gave the interior a positively Turkish air. The pointed arches of the fountain where the water of the sacred spring accumulates are also Turkish in character. However, possibly the most striking features are the painted designs in dark red on some of the walls, these being an imitation of the brick pointing designs encountered in l8th century Turkish buildings. There is also said to be a rockface chapel where there are a number of frescos hewn into the mountain side about one hundred metres to the north of the monastery.


Sixty six of the mainly l7th and l8th century manuscripts from the monastery library, which had been previously catalogued, are now in Ankara Museum. A further one thousand tetraevangeliums (the Four Gospels), adorned with minia- tures and dating from Byzantine times, are kept in the Ayasofya (Haghia Sophia) Museum in Istanbul. There are also 150 printed books. Of the plate and other valuables from the treasury of the church is a silver cross (stavrotek) presented by Manuel III, Prince of Trabzon, a handwritten manuscript and a large number of documents, which are now in the Museum of Byzantine Works in Athens. The icon of this monastery, known as “Our Lady of the Roses”, is now in the National

Gallery in Dublin. The silver candlesticks presented by Sultan Selim were stolen in 1877. Another icon belonging to the monastery is in a private , collection in Oxford. In the Benaki Museum, Athens, is a silver medallion on which the Holy Trinity is depicted and another ornate medallion dated 1438, together with an altar cloth (epitaphios) dated 1438.


A report concerning the restoration of Sumela Monastery was recently prepared and relief plans of the eight map sections covered by the monastery drawn up.


THE HEALING WATERS OF THE SUMELA MERYEM ANA MONASTERY (The Monastery of the Virgin Mary)


This short note has been taken from an article by Sabahattin Eyuboğlu entitled “Anadolu'da Halk Hekimliği” (Folk Medicine in Anatolia), published in Tıpta Yenilikler, No:6, February, 1961, pps 76-77.


We visited the Sumela (Meryem Ana) Monastery and its environs. This monastery resembles an eagle's nest which has been half hewn into the steep cliff face above a pine forest at the foot of the Zigana Mountains. Apart from its narrow entrance there is no other possible access to this place. Its known history stretches back as far as the l6th century and most of the frescos on its crumbling walls date from the l7th and l8th centuries. It looks as if a number of repairs and additions have been made to its bold architecture. Into a sacred pool in the centre of the Monastery large drops of water drip at irregular intervals from thirty or forty metres above. It is these drops of water which have offered hope to sufferers of incurable ailments over the centuries and made the Monastery rich. In the old days both Christians and Muslims came here from far and wide to take the cure, first offering impressive gifts and sacrifices. Twenty or so sick persons arrived within the half hour or so that we were inside the Monastery, among them a father who had brought his crippled son from Izmit. The sick people undressed and stood waiting for the healing drops to fall on them. Due to the fact that the drops did not fall in the same places, a cure consisting of seven, eleven or twenty drops of water could last quite a long time, thus, drops of water falling frequently and regularly were regarded as auspicious. A drop suddenly falling on a sick person after a long wait must have been an exciting experience. The colourful and impressive scenery visible on the climb up to the Monastery and on the descent, the sound of countless waterfalls in the valley and the fragrance of the forest enhanced the awe-inspiring atmosphere of the Monastery. It is worth dwelling on the fact that in many parts of Anatolia the Virgin Mary is regarded as a source of health by Muslims, too. Perhaps the Virgin Mary filled the place once occupied by the pagan deities of ancient times.




Trabzon
The modern city of Trabzon is the largest port along the Black Sea coast, and at beginning of Caucassia and Iran transit road. Since the collapse of the Soviet Union, there has been an influx of traders from the CIS, especially neighbouring Georgia, and the city is becoming more cosmopolitan.

Trabzon is probably best remembered from the classic novel, “The Towers of Trebizond”, and many earlier pieces of travel literature, although little remains of the romanticised image of exotic culture and architecture. One of the highlights is Aya Sofia, the medieval church with outstanding Byzantine frescoes, the Russian Market and the old houses and mosques dotted around the town. Trabzon is a good transport hub from which to explore the Black Sea region.
Discrits: Trabzon (center), Akçabaabat, Araklı, Arsin, Beşikdüzü, Çarşıbaşı, Çaykara, Dernekpazarı, Düzköy, Hayrat, Köprübaşı, Maçka, Of, Sürmene, Şalpazarı, Tonya, Vakfıkebir, Yomra.

City GuideAntalya


Because of the archaeological and natural riches of the area, Antalya is also known as the Turkish Riviera. The sun, sea, nature and history combine to form a very popular resort, highlighted by some of the cleanest beaches in the Mediterranean. The 630km shoreline of the province is liberally scattered with ancient cities, harbours, memorial tombs and beaches, secluded coves and lush forests, many of which are easily accessible from the city.

With its palm-lined boulevard, internationally-acclaimed marina, and old castle with traditional architecture, all set amidst a modern city, Antalya is a major tourist centre in Turkey. In addition to the wide selection of hotels, restaurants, bars, nightclubs and shops, the city also plays host to a number of sporting events throughout the year, like international beach volleyball, triathlon, golf tournaments, archery, tennis and canoeing competitions. The Cultural Centre, which opened in 1995, hosts cultural and art events in the fields of music, theatre, and creative arts. The main area of interest in the city is central old quarter within the Roman walls, known as Kaleici, and there are many good museums.

Districts: Akseki, Alanya, Elmali, Finike, Gazipasa, Gundogmus, Ibradi, Kale, Kas, Kemer, Korkutali, Kumluca, Manavgat and Serik are all towns in the province of Antalya.

Akseki

After Alanya, Akseki is the oldest district in the province of Antalya, and has an appearance that befits its location in the rugged Taurus mountains, in a forested and very rocky area. The history of Akseki extends back to the Roman era, when it was known as Marla (Marulya), and has been continually inhabited until the present day. The developments in the tourism sector in the Antalya region in recent years have been seen in Akseki as well. The area is well known for the snowdrop flower, and every years sees local and foreign visitors coming every winter to see these flowers breaking through the snow, as the first sign of spring.

In the Giden Gelmez Mountains, goats are protected and limited hunting is available around the year with the purchase of a license. Another spot frequented by visitors is the trout farming facilities in the villages of Sinan hoca and Gumusdamla. The primary game in the area is mountain goat, rabbit, bear and fox.

Other areas worth visiting are the Goktepe Highland, Giden Gelmez Mountains, Cimi Highland, Irmak Valley and the 340-metre deep Bucaklan Cave, which has only recently been discovered. Buildings of interest are the Ulu Camii and medreses.

Elmali

The exact founding date of Elmali, which is located within the borders of ancient Lycia, is unknown. Excavations to the east at Karatas near the village of Semahoyuk, and to the west in the village of Beyler indicate that the area has been inhabited seen the Bronze Age.

Throughout history, it has suffered the rising and falling fortune of the Lycian region, being ruled respectively by the Persian, Greek, Roman, Byzantine, Seljuk and Ottoman empires.

Tumuluses: There are several tumuluses in nearby villages. The first is west of the city in the village of Mugren, on top of which sits a small fortress dating back to the Roman era. Surface-level archaeological research indicates that the area was inhabited in the Bronze Age by various civilisations. Another village in the west, Semahoyuk, has a tumulus but due to the fact that an Ottoman cemetery is located on top of it, no research has been done. The third and largest tumulus is in Beyler, south of the city on the Elmali - Kas road. Excavations conducted here, show that the area has been continuously inhabited from the Bronze Age right up to the present time. The items unearthed in the excavations are exhibited in the Antalya Museum.

At the east of the city 6 km from the village of Elmali near the village of Bayindir, there are several tumuluses side by side. Artifacts dating back to the 7th century BC were unearthed during the excavations. Now on display in a special section of the Antalya Museum, these findings represent a cross-section of life during that era. A statuette of pure silver and two of ivory bear witness to the fact that the art of sculpture in ancient Anatolia had reached a level of some sophistication.

Memorial Tombs: There are tombs in Karaburun and Kizilbel. The walls of the King's Tomb in Karaburun, on the Antalya - Elmali road, is decorated with frescoes of scenes of hunting and war. The tomb in Kizilbel is west of the city on the Elmali - Yuvayol road, and is a single room made of limestone blocks.

Define Described as the Treasure of the Century, this was discovered in 1984, just on the north of Antalya - Elmali road between the King's Tomb and the village of Gokpinar. Consisting of 190 pieces of ancient silver coins, the treasure was smuggled to America by antique treasure thieves. It is still on display in the Boston Museum of Fine Arts as part of a private collection. The Athens Decadrachme, 14 pieces each worth US$ 600,000, is said to be the world's most valuable treasure find.

Mosques The most interesting mosques in the area include Selcuklu Camii, Kutuk Camii, Sinan-i Ummi Camii, Omer Pasa Camii and medrese.

Korkuteli

Located 67 km from Antalya, Korkuteli is surrounded by Antalya on the east, Burdur on the north, Mugla on the southwest and Elmali and Kumluca on the south. The effects of the Mediterranean climate can be felt here in this region of lakes but the further one goes inland, the more continental the climate becomes with cold winters and hot summers.

The Alaaddin Mosque 3 km in the west of Korkuteli, only the door of which is still standing. In the same area is the Seljuk religious school which bears the name of its founder and was built by El Emin Sinaeddin of the Hamidogullari dynasty in 1319.

Gundogmus

There are numerous ruins of ancient cities in the district of Gundogmus, which is 182 km from Antalya. The important ruins are those of Hagiasophia city, 7 km north of Guzel Bag Bucagi, but no excavations have been conducted here. There are also the ruins of Asar at Sumene (7 km from the city centre), Kese (2 km east of the village of Senir) and Gedfi (11 km southwest of Gundogmus).

Other places to visit in the area include; Cem Pasa Camii; ruins on top of Sinek Mountain, 15 km east of the city centre between Gundogmus and Pembelik; and the ruins of Kazayir at Tasagir, on the Gundogmus - Antalya highway.

Gazipasa

Situated 180 km from Antalya, Gazipasa is a charming little town with a beach 10 km long, beautiful forests and turquoise blue coves. Iskele, the site of the Koru and Kahyalar beaches, is an important breeding ground of the caretta caretta turtles. Mostly undeveloped up until the present time, Gazipasa is on its way to being an attractive tourist centre with accommodation, recreation facilities, an airport and yacht harbour still under construction, as well as the natural and historical treasures of the area.

Antiocheia Ad Cragum 18 km east of Gazipasa, and within the village of Guney, these ruins gets its name from the Commagene King Antiochus IV, and are found on the three hills that stretch out towards the sea. It has the ruins of a castle dating back to the Roman and Byzantine era, a column-lined boulevard, agora, baths, victory arch, a church and the city necropolis. The barrel-vaulted memorial tombs with their pre-entrance porticoes are well preserved and reflect a style peculiar to the region.

Adanda (Lamos) This ancient city is located 15 km northeast of Gazipasa, and was founded 2 km north of the present-day village of Adanda, on the top of a high and steep hill. It is a walled city with a large tower south of the city gate, and among the ruins are a fountain carved into the living rock and two temples. Other significant ruins are the tombs in the necropolis made of single pieces of carved stone. These remains are a good representation of the culture and art of the mountainous Cilician region.

Nephelis This ancient ruin can be reached by going through the village of Muzkent 12 km out on the Gazipasa-Anamur road and taking the gravel road south for about 5 km. The southern area is surrounded by the sea and steep cliffs. The city consists of the acropolis and the remains of dwellings spread out in an east-west fashion. The only standing structures date back to the Roman and Byzantine periods and include a Medieval Castle, a temple, a musical hall, irrigation system and the necropolis.

Selinus Located on the slopes in southwest of Hacimusa Creek by Gazipasa Beach, the ancient city of Selinus is one of the most important cities in the mountainous Cilician region. On the top of the hill is the acropolis as well as the walls and towers of a medieval castle, which are fairly well preserved. In the Acropolis, a church and cistern have survived the ravages of time. The other buildings of Selinus are near the beach and on the slopes, among which are the baths, agora, Islami Yapi (mansion), aqueducts and the necropolis. Most of the bones in the Alanya Museum were brought from the Necropolis and allow the workshop in the museum to exist.

Kumluca

Situated on the plane formed by the silt carried down from the mountains by Alakir Creek and Gavur Brook, Kumluca is surrounded by the towns of Finike and Elmali. In the upper reaches of Alakir Creek fed by the springs coming from Onemli Mountains and the Beydaglar Mountains, there are trout and striped mullet.

City GuideKayseri


Kayseri has been one of the most important trade centre in Anatolia over the history. Located in the right centre of the country, it has the feel of a modern, busy city but also has a strong traditional and religious atmosphere. The setting is spectacular, with the mountains of Erciyes Dagi and Kara Dagi in the background, a snow-capped volcano and green fields, and the nearby Sultansazligi bird sanctuary. The city is also well known for its textile and carpet industry, and has impressive monuments that reflect its history. Kayseri has always been a popular option as a base to explore Cappadocia.

Turkish Literature

This comprises the tradition of written and oral literature established by the Turks throughout history, and also the products of that tradition. The historical development of Turkish literature is studied under three main categories: pre-Islamic Turkish literature, the Turkish literature that developed under the influence of Islamic civilization, and that which developed under the influence of the West. This classification was made in the light of the characteristic influence of the religious and cultural orbits which the Turks entered.

Pre-Islamic Turkish Literature

According to historians, the Turks emerged from Central Asia. Not all of the cultural products of the Turks of Central Asia have survived down to the present day. Bearing in mind that, the first written documents in Turkish dated the 6th century.it is very likely that we do not possess the basic documents of the literature of that time.

The Oral Tradition: The oral products of the period were written down in the Divanü Lugati't-Türk (Dictionary of Turkish languages) written by Mahmud of Kashgar in the 11th century. Poetry enjoyed pride of place in the oral literary tradition. The first poets, known as shamans or minstrels, read their poems out to the accompaniment of a stringed instrument called a 'kopuz,' similar to a lute. Aprinçur Tigin, çuçu, Kül Tarkan, Çısuya Tutung, Asıg Tutung, Sungku Seli and Kalım Keyşi are among the first poets examples of whose works have survived.

The Written Tradition; The first texts written in Turkish were the Yenisey inscriptions from the 6th century and the Orhun inscriptions from the 8th. The Orhun inscriptions, of the commemorative-annunciatory kind, are full of information about the Turks' social life, culture and art.
The Turkish Literature That Developed Under the Influence of Islamic Civilisation

Following the adoption of Islam by the Karahan ruler Satug Buğra Khan in the mid-10th century, the Turkish world began to enter the orbit of a new civilisation. The Turkish tribes that migrated westward carried the influence of that civilisation into the world of literature. Mahmud of Kashgar's Divanü Lugati't-Türk was written to teach Arabs Turkish. Yusuf Has Hacib dealt with the philosophy of state based on Islamic principles in the 11th century Kutadgu Bilig. Ali Şir Nevai developed Chagetai Turkish as a rich language of art and culture. The Turkish tribes that migrated to Anatolia played an important role in the emergence of a new literary tradition. The literature, the first examples of which emerged in the 13th century in Anatolia, developed along two separate lines: Court Literature and Popular Literature.

Court Literature: The literature developed by Ottoman intellectuals who were principally raised in medreses (mosque complexes) and who took Arab and especially Persian literature as their role models is known as 'Court Literature.' It is also referred to a 'class' or 'Islamic Age' Turkish literature. Persian translations predominated during the early years of the literature (13th-15th centuries). The first poets, such as Ahmed-i Dai, Kadı Burhaneddin and Şeyhi generally wrote religious verse. In the transitional period (15th-16th centuries) the palace and circles linked to it gave this literary form particular support, and examples of prose began to emerge alongside verse (Ahmed Paşa, necati, Mercimek Ahmed, Alıkpaşazade, Sinan Paşa etc.). During the mature period of court literature (16th-18th centuries) one sees that after the stages of derivation and external influence, original creation was now taking place. An effort was made to adapt local content to classıcal forms. New tendencies were experimented with, especially the new poetic style known as 'Sebk-i Hindi' (Fuzuli, Bâkî, Bağdatlı Ruhi, Nabî, Nef'i, Nedim, Şeyh Galib, Evliya Çelebi, Kâtip Çelebi, Naima, Veysi and Nergisi).

Popular Literature: This area consists of folk tales, folk songs, proverbs, riddles and village performance shows, the creators of which are either unclear or unknown. Dervish literature can be regarded as popular literature with a religious content. Mysticism's broad tolerance and manner of expression resulted in the emergence of an independent strand in this literary tradition. Dervish poetry would be read to the accompaniment of tunes known as 'ilahi' or 'nefes.' Although containing elements of Arabic and Persian, the language employed in dervish literature was intended to be clearly understood. The quatrain and syllabic metre were used throughout. The most important representatives of this form of literature are Yunus Emre, Nesimi, Kaygusuz Abdal, Hacı Bayram Veli, Hatayi and Pir Sultan Abdal. Another strand in popular literature is minstrel music, which takes in the period from the 16th century to the present day. These minstrels would travel around Anatolia with a stringed instrument called a 'saz,' establishing a tradition and refusing to be cast down by life. Some examples of these are Karacaoğlan, Aşık Ömer, Dertli, Dadaloğlu, Erzurumlu Emrah, Bayburtlu Zihni, Rusati, Sümmani, Aşık Veysel and Ali İzzet Özkan.

Turkish Literature under Western Influence

After the 18th century, efforts were made in Turkish (Ottoman) society to move into the orbit of Western civilisation. Following developments in the military and political fields, these began to be felt in literary life as well. Writers who had seen the West and were closely acquainted with it were the first heralds of this new literature. The appearance of the newspaper 'Tercüman-ı Ahaval' in 1860 is generally accepted as the start of the literature that developed under the influence of the West. Being neither official nor semi-official, the paper was the first to be brought out under a private initiative. The period it is regarded to have ushered in is further divided into sub-periods: The Administrative Reform, the Servet-i Fünun, Fecr-i Ati, National Literature and Republic and after periods.

1. Important names in the Administrative Reforms Period: Namık Kemal, Şinasi, Ahmet Mithat, Ziya Paşa, Mahmut Ekrem, Abdülhak Hamit, Samipaşazade Sezai etc.

2. Important names in the Servet-i Fünun Period: Recaizade Mahmut Ekrem, Tevfik Fikret, Cenab Şahabeddin, Halit Ziya Uşaklıgil, Mehmet Rauf etc.

3. Important names in the Fecr-i Ali Period: Ahmed Haşim, Emin Bülent Serdaroğlu, Hamdullah Suphi Tanrıöver, Fuad Köprülü, Yakup Kadri Karaosmanoğlu etc.

4. Important names in the National Literature Period: Ömer Seyfettin, Mehmet Akif Ersoy, Halide Edip Adıvar, Reşat Nuri Güntekin etc.

5. Important names in the Republican Period and after: Ziya Osman Saba, Yaşar Nabi Nayır, Nazım Hikmet, Orhan Veli Kanık, Oktay Rıfat, Cahit Külebi, Hüseyin Rahmi Gürpınar, Peyami Safa, Kemal Tahir, Aziz Nesin, Necati Cumalı, Selim İleri, Fakir Baykurt, Orhan Pamuk etc.
alıntıdır kultur.gov.dan

İznik Tiles Today



İznik Tiles Today
İznik tiles reached their heyday in the 16th century, and the masterpieces produced at that time are regarded as the most valuable specimens of the art of ceramics by the leading museums of the world.

İznik Kiln excavations, carried out for more than 20 years by the Istanbul University Department of Archaeology and History of Art, give us clues as to the types of kilns and ceramics used in the Art of İznik tile making. In the İznik Tiles Atelier opened in mid 1996, following the opening of the İznik Foundatin in 1993 and the Tile and Ceramic Research Centre in 1995, it is now possible to produce tile nearly equalling the quality of those of the 16th century.

Obviously, to reach this point, many experiments were made and everything about İznik tiles was investigated, since the old masters took the secrets to their graves, with the result that even the slightest clue to their manufacture lay concealed for centuries.

The composition of the tiles and the percentage of the components within the microstructure of the material are carefully studied. The availability of these materials and reserves within the region are considered.

Following the excavations, it is observed that İznik tile production was fire high on wastage owing to the large proportion of quartz in the ceramic. Similarly, a number of experiments with the minerals in the area were carried on in the course of which thousands of experimental plates were produced only to be broken and thrown away. The most unfortunate setback the Foundation has had to face has been the absolute lack of documentation regarding the process. Not even the names of the towns and villages where the materials originated were known.

Thus, the conclusion was arrived at that only through the most meticulous scientific research could unified İznik tile concept be formed.

In its efforts, the İznik Foundation has received the support of scientific foundations and NGO' s such as TÜBİTAK, M.A.M. (Marmara Research Center), İ.T.Ü. (Istanbul Technical University), İ.Ü. (Istanbul University), in Turkey, and Princeton and M.I.T. (Massachusetts Institute of Technology) in the United States in a vast range of analysis.

The production of handmade tiles of the desired quality in this era of speed and automation is a particularly difficult task.

Today, İznik tiles are used as an architectural element in old and modern buildings by the discriminating decorator and art-lover alike.

The Objective of the Foundation:

The Ultimate Goal, İznik University

Kongre Turizmi

Tarih ve Kültür hazinesi Türkiye, heyecan verici imkânlar âleminin kapısı durumundadır. Avrupa ve Asya'nın birleştiği yerde, Türkiye toplantı, insentiv ve kongrelere şahane mekân konumundadır.

Türkiye birinci sınıf otel konaklama ve konferans tesisi zenginliği, dünyanın belli başlı şehirlerine kolayca ulaşım, güzel dekorlar ve eşsiz manzara cazibesi sunmaktadır. Bütün bunlara, mükemmel bir iklim ve alternatif destinasyonlara göre çok daha düşük maliyet avantajı eklenmektedir.

Türkiye, Avrupa ülkelerine yakınlığı ve egzotikliği ile ideal bir destinasyondur. İzmir, Antalya ve Ankara'ya transfer bağlantısı ve direkt uçuş imkânıyla, Türk Havayolları ve diğer ulusal havayolu şirketlerince İstanbul'a iki ile üç saat içinde ulaştırılmak mümkündür.






Günlük seferler İstanbul'u Amerika Birleşik Devletleri, Ortadoğu ve Asya'nın belli başlı şehirlerine bağlamaktadır. Şehir turları ve eğlence programları paket halinde düzenlenebilir. Rakipsiz dekoru ve mimari hazinelerinin zenginliğiyle, İstanbul dünyanın en büyük turizm destinasyonları arasında yer alır. Palmiye ağaçları ve eski harabeleri ile, İzmir Ege bölgesinin kapısıdır. Kuşadası, Marmaris, Bodrum ve Fethiye gibi sevimli deniz sayfiyeleri satış, toplantı, insentiv için gayet iyi tercihlerdir. Antalya, Mersin ve Akdeniz'in kıyı sayfiyeleri,yılboyu ziyaretçileri, güneş, güzel kum plajları ve eski tarihi yerleri ile cazibe merkezleridir. Türkiye'nin başkenti Ankara muhteşem otel ve restoranları, şahane kaya kiliseleri ve yer altı şehirleri, manzaralı efsanevi Kapadokya'ya kolay ulaşıma ile önemli bir merkezdir. Osmanlı Devletinin ilk başkenti Bursa ise göz alıcı manzara, termal banyolu oteller ve Uludağ'da mükemmel kayak imkanlârı sunmaktadır.

9 Ocak 2009 Cuma

MARMARA /İstanbul /Ağva

4 mevsim boyunca şehrin gürültüsünden kaçmak isteyenleri kendine çekiyor Ağva... İstanbul'da yaşayanlar için kısa bir yolculuk sonunda Ağva 'da bambaşka bir dünyaya kucak açmak ve rüya gibi bir tatil yaşamak mümkün.

İstanbul'a sadece 97 km uzaklıkta bulunan Ağva, huzur içinde bir tatil için ideal fırsatlar sunuyor.Ağva otel açısından da zengin bir belde. Ağva 'da şirin bir otel arıyorsanız birçoğunu Göksu Nehri kıyısında bulabiliyorsunuz.



Ağva, Hititler, Frigler, Romalılar ve Osmanlılar gibi bir çok uygarlığın geçiş yeri olmuş bir belde. M.Ö. 7.yy. uzanan tarihin kalıntılarına Ağva' ya bağlı civar köylerde rastlamak mümkün.Kalem köy' de Romalılara ait kilise kalıntıları ve mezar taşları, Hacıllı köyünde, 3.yy. sonu - 4.yy. başlarında bulunan Gürlek Mağarası, Hisar Tepe' de bulunan kale kalıntısı, Sungurlu mahallesindeki dağ değirmeni önemli buluntulardır. Ağva'ya 14. yüzyılın ikinci yarısında Konya, Karaman ve Balıkesir'den gelen Türkmen boyları yerleşmişler. Bugünkü Ağvalılar da aynı Türkmen boylarının çocukları

Ağva, Karadeniz kıyısında 3 km. Uzunluğunda kumsala sahip. Doğal plajı ve doğa harikası yeşili, etrafında yer alan bakir koylar, adacıklar, ormanlarla doğallığın iç içe ve oksijen oranının çok yüksek olduğu bir bölge. Kilim Koyu, Gelin Kayası, Saklı Göl mutlaka keşfedilmesi gereken yerler. Gelin Kayası denmesinin sebebi, beyaz olması ve duvaklı bir geline benzemesi.

Balık avlamaya meraklıysanız Ağva kıyıları sizin için biçilmiş kaftan. Burada balığa doyacaksınız. Karadeniz'e kıyısı olması nedeniyle burada her tür balık bulunuyor. Ağva'nın merkezindeki gözünüze çarpacak en önemli şeyler balıkçı tekneleri olacaktır. Balıkçılarla sohbet edebilir, çay içebilir hatta birlikte balığa bile çıkabilirsiniz. Yöredeki tesislerde her zaman mevsimin taze balıklarını bulabilirsiniz.

Eşsiz tabitatıyla keşfedilmeye hazır Ağva'da, yaz kış su sporları (dere kıyısında kano, deniz bisikleti) kış aylarında fitness, doğası itibariyle trekking ve avcılık yapabilirsiniz. Ormanda yürüyüş, koşu, bisiklet, kamping gibi aktiviteler için son derece uygun olan Ağva, yazın Karadeniz'in hırçın sularında serinlemek isteyenler için de ideal. Kaplumbağa, ceylan, kurt, çakal, yaban domuzu, tilki, sincap, birçok kuş türü özellikle yalı çapkını barındıran Ağva avlanmaya da çok uygun.

Temiz havayı buram buram solumak, romatizmal hastalıklara iyi geldiği söylenen şifalı kumsalında yürümek, dere kıyısındaki restoranlarda lezzetli balıkları tatmak da Ağva'nın keyfine varırken ihmal etmemeniz gerekenler



Taze ve leziz balık yemek için Ağva gerçekten bulunmaz bir cennet. İsterseniz kendiniz tutabilir, isterseniz satın alabilir ya da restoranların menülerinden damak tadınıza uygun bir tercih yapabilirsiniz.

Ağva'da balık restoranları genelde Yeşilçay Nehri üzerinde bulunmakta. Bu restoranlarda yemeğinizi yerken bir yandan da nehirde yüzen ördek ve balıklara ekmek atmayı unutmayın.

Ağva'da balığın dışında tandır kebap, bıldırcın, piliç ve diğer ızgara çeşitlerini bulmak da mümkün.

Ağva'da yer alan otellerin bir çoğu aynı zamanda restaurant ve bar olarak da hizmet veriyor. Özellikle Göksu Nehri kıyısında yer alan otellerin kendilerine ait iskelelerinde kurulu masalarda, balığınızı yerken şarabınızı yudumlamak ayrı bir keyif veriyor. Bu otellerin aynı zamanda birer adet büyük özenle döşenmiş şömineli, kapalı restaurantları bulunuyor.



İstanbul'a 97 km. lik uzaklıkta yer alan Ağva'ya, büyük bir bölümü otoban olan yoldan ulaşılabiliyor.

Özel aracınızla; birkaç güzergahı kullanabilirsiniz:
1.Güzergah
Ümraniye-Şile yolunu takip edin. Şile'den sonra, Ağva'ya giden sahil yolunu kullanarak, Kabakoz, İmrenli, Akçakese ve Kurfallı güzergahını izleyin. Toplam bir buçuk saatte Ağva'ya ulaşabilirsiniz.
2.Güzergah
Ümraniye-Şile yolunu takip edin. Şile'ye gelmeden önce Pot Deresini geçtikten hemen sonra sağa dönen yola sapın. Ovacık, İmrendere güzergahını takip ederek, Teke güzergahını izleyebilirsiniz.
3.Güzergah
Ümraniye-Şile yolunu takip edin, Şile'den sonra, Ağva'ya giden dağ yolunu kullanarak, Teke güzergahını izleyebilirsiniz.

Özel aracınız yoksa; İstanbul-Üsküdar'dan her saat başı Şile-Ağva otobüsleri kalkıyor (Otobüs Şirketi: 216 3911347)

MARMARA /Kırklareli /Kıyıköy

KIYIKÖY Kırklareli’ne bağlı bir sahil kasabası. Eski sakinleri Rum olan ve ismi de Rumca midye olan kasaba, Papuç ve Kazan derelerinin ortasında yeşille mavinin kucaklaştığı ve bir tepeden Karadeniz'i seyrediyor. İstanbul'a 164 km. uzaklıkta huzurlu bir tatil merkezi.



Mağara Manastırı. 9.yüzyılda yapılan ve Bizans döneminin dini eserleri arasında yer alan bu manastır, kayalara oyularak
inşa edilmiş. İlçenin kuzeybatısındaki vadinin yamacında yonca planlı bir şapel, tek nefli büyük planlı bir kilise ile bunun yanında düzensiz yerleştirilmiş odalar, mezar şapeli ile düzgün hücrelerden oluşan kompleksin duvarlarında kazınmış haçlar, bazı resimler, çeşitli kabartmalar bulunuyor. Kıyıköy ortaçağ Salmydessosu 'nun surla çevrili alanı içinde yer almış doğusu Karadeniz'e, kuzey ve güneye bakan yamaçları dere vadisine dimdik inerken, sadece batı yönü geçit vermiş antik kentin surları, ilk kez Lustirianus döneminde 6. yüzyılda yapılmış. 9 ve 10. yüzyılda da onarım görmüş. Duvar yüksekliği yer yer 6 metreyi bulan surların kalınlığı ise 2.20 metre.

Her iki yanından akarak denize ulaşan "Pabuç" ve "Kazan" adlı derelerin arasında uzanan bir tepede yer alan Kıyıköy, çarpıcı coğrafyasıyla ilgi çekiyor. Karadeniz'in hırçın dalgalarıyla oyulan kıyı kayaların kimisi anıt kaya olarak, kimi de derin mağaralar olarak göze çarpıyor. Bir zamanlar korsan teknelerin saklandığı koylar içindeki dev mağaralar günümüzde de ziyaret edilebiliyor. Kartaltepe'den görünen manzara büyüleyici. Derelerin kavisli akmalarıyla oluşmuş dairesel kumsal, yaz
aylarında kampçı ve deniz severlerin gözdesi.

Kıyıköy'de tipik köy evlerini fotoğraflayabilir, yaz aylarında durgun derelerde kiralayabileceğiniz bir sandalla sakin bir yolculuk yapablir, balık tutabilirsiniz. Günün yorgunluğunu da ıseyrine doyum olmayan manzara eşliğinde reatoranlarda veya çay bahçelerinde atabilirsiniz.



Kıyıköy bir balıkçı köyü. Dolayısıyla balık lokantalarının sayısı da oldukça fazla. Mevsimine göre değişen balık çeşitlerini taze olarak bulabiliyorsunuz.

En çok bulunan balıklar, kalkan balığı, Mezgit, tekir, barbunya, karagöz. Bunun yanısıra derelerde tutulan kefal balıkları, kayalıklardan toplanan, maydanozlu, limonlu sofraya getirilen haşlanmış pavuryalar tadabileceğiniz lezzetler arasında. Kısacası Kıyıköy'de balık zengin bir balık ziyafeti çekmek oldukça ekonomik.



Özel araçla İstanbul üzerinden çıkış yapanlar Edirne yönüne doğru giderken Çerkezköy ayrımını kullanarak geldikleri Vize'yi geçtikten sonra, ağaçlı bir yoldan Kıyıköy'e varacaklar.

Tercihiniz otobüs yolculuğu ise İstanbul Esenler otobüs terminalinden Kıyıköy'e 15:30'da yapılan seferin geri dönüşü

Kıyıköy'den 08:15'te. İstanbul'dan uzaklığı 164 km. olan Kırklareli'nin Kıyıköy ilçesine yolculuk ortalama 2.5 saat sürüyor.

EGE /Çanakkale /Bozcaada

EGE /Çanakkale /Bozcaada

"Tanrı, insanların uzun omürlü olmaları için Bozcaada'yı yarattı"demiş Herodot...

Denizi mavinin tüm renklerini barındıran, kumsalları sarı ince ipek gibi kumdan oluşan Bozcaada'da, mor, mavi, pembe ve kırmızı kapılı bembeyaz rum evleri ve yemyeşil asmalarla bezenmiş dar sokaklarda dolaşırken, yaşadığınız kentin karmaşasını tamamen unutacaksınız.

Ara sokakaktan gelen akordeon sesi, dükkan önünde piposunu tüttüren beyaz sakallı yaşlı adam, vitrinlerde göreceğiniz rengarenk reçeller ve keşfedeceğinizi birçok ayrıntıyla donanmış adanın sokakları...



Bozcaada, havası, eşsiz doğası ve tarihî dokusuyla, henüz el değmemiş bir hazine. Ege Denizi üzerindeki adalardan biri olan Bozcaada'da , şirin liman kasabası dışında başka köy yok. Denize girmeye müsait pekçok koyu bulunuyor. Bozcaada'ya varır varmaz, hemen hemen her yerde dağıtılan ada haritası sayesinde, istenilen yere kolayca gitmek mümkün. Bisiklete binmeyi de seviyorsanız, deniz ve üzüm bağlarının eşliğinde harika bir yolculuk yapabilirsiniz. Asma yaprakları ve renk renk sardunyalarla süslü tarihi evleri, kedilerin dolaştığı dar sokakları, yüzyıllık kalesi, adanın önemli bir bölümünü kaplayan üzüm bağları ve balıkçılığı nedeniyle Bozcaada, özellikle son yıllarda önemli bir turizm merkezi.

Ahalisi hem Türklerden, hem de Rumlardan oluşan adadaki küçük kasabada bugün bile Türk ve Rum mahalleleri bulunuyor. Özellikle de 12-13 Ağustos tarihlerinde yapılan Bağbozumu Festivali'ne Amerika'dan, hatta Avustralya'dan gelen ve adaya yerleşenler var.

Bozcaada'nın belki tek sorunu, rüzgâr. Sıcak günlerde bu bir avantaj. Ancak, yılın diğer zamanlarında iklimin daha sert geçmesine ve vapur seferlerinin aksamasına neden oluyor. Rüzgâr enerjisinden yararlanmak için birkaç yıl önce bir Türk firmasının Almanlarla ortaklaşa hazırladığı elektrik santrali projesi başlatılmış. Bozcaada'nın güney ucuna, rüzgârla çalışan ve elektrik üreten 17 dev pervane yerleştirilmiş.

Bozcaada kasabasında bir okul yapımı sırasında, İlyada Destanı'nda adı geçen antik Tenedos kentinin izlerine rastlandığı biliniyor. MÖ 6. yüzyıldan Roma Dönemi'ne dek kullanıldığı anlaşılan kent nekropolünde pişmiş toprak heykelcikler ve çanak çömlekler bulunmuş. Kuzey yönünde ise bir başka destanın yaşandığı Çanakkale Boğazı ve kıyıları uzanıyor.

Bozcaada Kalesi. Adaya gelenlerin ziyeret ettikleri yerlerden biri de tarihi Bozcaada Kalesi. Adanın kuzey burnu üstünde kurulmuş olan kalenin, kimler tarafından yapıldığı bilinmiyor. Venedik, Ceneviz ve Bizanslılar döneminde kullanılan kale, Çanakkale Boğazı'nın önemi nedeniyle Fatih Sultan Mehmet tarafından onarılmış. Kanuni Sultan Süleyman ve 2.Mahmut tarafından genişletilen kale, 1965-70'te Turizm Bakanlığı tarafından gözden geçirilmiş. 10 metre genişliğinde ve 250 metrelik su hendeğiyle adadan ayrılan Bozcaada Kalesi, iç ve dış olmak üzere iki kısımdan oluşuyor. Surlarla çevrili bölümlerde su sarnıcı, cephanelik, revir, karargah, kuyu, çeşme, camii, atölye ve kışla binası bulunuyor. Kale, görkemli görünüşüyle dışardan olduğu kadar içerden de etkileyici. Ilık havada taş basamaklarla surlar ve burçlara tırmanan ziyaretçiler, Bozcaada'nın panoramasını farklı açılardan izleyip, fotoğraflama olanağı buluyorlar.



Bozcada, balık , deniz mahsulleri ve şarabın tadını en iyi cıkarabileceğiniz yerlerden birisi. Limanda dizilmiş lokantalarda deniz mahsüllerinin neredeyse her çeşidini tadabilirsiniz. Limandaki Yakamoz ve Ayazma’daki ‘Vahitin Yeri’ gidilebilecek restoranlarlardan.
Ataol ve Talay’ın Karalahana isimli şarapları oldukça leziz. Lodos Cafe Restaurantın asma yapraklı omleti, Lipsos balık buğulaması, ev yapımı üzüm likörü ve rezeneli omlet mutlaka tadılması gereken lezzetlerden.

Limanda bulunan pizza, lahmacun, kebap türü yiyecekler diğer seçenekler arasında.

Çay bahçeleri, bar, kuruyemiş satıcıları, büfeler, hediyelik şarap satılan dükkanlar ise diğer uğrak yerleri.



1.alternatif
Trakya üzerinden İstanbul, Tekirdağ, Gelibolu karayolu ile Eceabat veya Kilitbahir’den feribotla Çanakkale’ye ulaşır, Çanakkale’den de Geyikli Yük Yeri iskelesine geldiğinizde feribot ile karşıya geçersiniz.

2.alternatif
İstanbul Yenikapı’dan feribotla Bandırma’ya gelinir. Bandırma, Biga, Çan, Bayramiç, Ezine karayolu ile Geyikli’ye gelerek feribotla Bozcaada'ya geçebilirsiniz.

3.alternatif
İstanbul Yenikapı’dan feribotla Bandırma’ya gelinir. Bandırma’dan sahil güzergahını takip ederek, Biga, Çardak, Lapseki, Çanakkale üzerinden Geyikli Yük Yeri iskelesi’nden Ada’ya geçebilirsiniz.

EGE /Çanakkale /Assos

EGE /Çanakkale /Assos

Assos çevresindeki kasabalarda hala keşfedilmemiş cennetler bulabileceğiniz, insanı büyüleyen, mutlaka görülmesi gereken bir yer. Ayvacık ilçesinde yeralan Assos dört mevsim yerli ve yabancı turistleri konuk ediyor.



Yüksek kayaların üzerine kurulmuş ihtişamlı Assos Antik Şehri Ören Yeri, Çeşitli dönemlere ait onlarca tarihi eser, Orijinal mimarisi bozulmadan restore edilen taş evlerle bezenmiş dar sokaklar, Ege’nin tertemiz mavisiyle kucaklaşan doyumsuz bir manzara, insanı içine çeken etkileyici bir doğa, huzur dolu gizemli bir atmosfer...

Assos’a (Behramkale) adımınızı attığınız ilk andan itibaren etrafınızı saracak güzelliklerden yalnızca birkaçı olarak sayılabilir. Assos’u çevreleyen bu büyü ünlü filozof Aristo’yu (Aristotale) da etkilemiş olacak ki, burada bir felsefe okulunun kurulmasına vesile olmuş ve hayatının 3 senesini Assos’un huzur dolu ortamında geçirmiş.

Önce Midilliler yerleşmişler buraya, daha sonra Persler ele geçirmişler Assos'u ve neti yağmalamışlar. Ardından İskender Perslerle savaşıp şehri ele geçirmiş ve sırasıyla Romalılar, Bizans hüküm sürmüşler bu şehirde ve en son 1330'da Osmanlı egemenliği altına girmiş bu tarihi yer.

Athena Tapınağı. M.Ö. 6 ıncı yüzyıla tarihlenir. Biga yarımadası ve Edremit Körfezi'ni koruyucu özelliğine bakan bu Dorik tapınak eski ihtişamı ile restore edilmiştir. Assos Atina tapınağı Anadoludaki en eski Dorik tarzdaki tapınakların başında gelir.
Tapınağın kalıntılarına vuran ay ışığını seyretmek muhteşemdir. Aynı şekilde güneş yavaş yavaş yükselirken şehrin üstünde Edremit Körfezi'nin şahane görüntüsü ile birlikte çok hoş bir uyum yaratır. Tepeden denize doğru Agoralar, bir tiyatro ve bir de Gymnasium görülebilir.
Akropol'un kuzey köşesinde, ören yerinin çıkışında 14 üncü yüzyıl, Osmanlı Sultanı I. Murat zamanında yapılmış olan bir cami vardır. Gözlem alanınızın içerisinde bir köprü ve bir de kale bulunur. Harabelerin alt kısmında ufak ve sevimli bir liman bulunmaktadır.

Behramkale. Burası Türk sanatçılarının canlı, samimi ve bohem havaları nedeniyle onların ortak yeri olmasıyla da üne kavuşmuştur. Behramkale'nin 25 km batısında, Gülpınar köyünde M.Ö. 2 inci yüzyılda Apollon Smintheus Tapınağı'nın yapıldığı tarihi şehir Chryse yer almaktadır. Gülpınar'ın 15 km batısında, işaretleri bulunmayan sivri kayalıklı bir sahil boyunca uzanan yolda, denize inen dik yamaçtaki hoş köy evleriyle, Babakale bulunmaktadır



Assos'ta elbette en başta deniz ürünleri yemelisiniz. . Sabah erken saatlerde ava çıkan balıkçıların getirdikleri deniz ürünleri, Assos limanı çevresinde bulunan restoranlarınların ana menülerini oluşturuyor. Favori yemekleri arasında vahşi deniz çipurası, defne yapraklı şiş balığı ve kalamar bulunuyor..

Assos'ta deniz ürünleri dışında da tatlar da bulabilirsiniz. Halis zeytinyağı ve bu zeytinyağıyla pişirilen yemekleri denemenizi tavsiye ederiz. Peynir helvası, yoğurt, ayran, tereyağı, beyaz peynir, kaşar peyniri gibi süt ürünlerinden tadabilir ve dönüşte satın alabilirsiniz.

Plajın üstünde ve yanında bulunan kafelerde fastfood yiyecekler satan yerler de bulubilirsiniz. Sokakağzı sahilinde mantıcı, pizzacı ve çay bahçeleri bulunuyor

Dönüş yolunda, yöre halkından , yörenin kendine özgü tarhana, erişte, yağlı peynir, tereyağı, çam balı ve çeşitli meyve-sebzelerinden satın alabilirsiniz.



Assos'a kara ve havayoluyla gitmek mümkün. Türk Hava Yolları, yaz ayları boyunca haftada iki kez İstanbul - Çanakkale seferi düzenliyor. Kara yoluyla gidilirse eğer, İstanbul'dan 6 ila 8 saat, İzmir'den de 3 ila 4 saat sürüyor. Eceabat-Çanakkale arasında saatte bir vapur seferi yapılıyor. Kuzeyden Çanakkale tarafından Ayvancık ilçesini karşıya bağlayan 17 kilometre uzunluğunda dar ve virajlı asfalt bir yolla Assos'a ulaşılıyor. Güneyden ise İzmir yönünden Küçükkuyu'dan kıyıya inen ve deniz kıyısını izleyen asfalt bir yan yolla limana geliniyor.

Her gün, saat başı Çanakkale’den Ayvacık'a otobüs mevcut. Ayvacık'tan Assos'a ise minibüs ile ulaşıyorsunuz

AKDENİZ /Antalya /Olympos.

AKDENİZ /Antalya /Olympos.

OLYMPOS caretta caretta kaplumbağaların yumurta bırakmaya geldikleri ender sahillerden biri. Bu nedenle sahilde ateş yakmak yasak. Birkaç çardaklı kır lokantası haricinde bakirliğini sürdüren kumsalda kaplumbağa yumurta yuvaları metal kafeslerle korunuyor.



Olympos Hellenistik Devir'de kurulmuştur. M.Ö. 100'de Lykia birliğinin önde gelen ve üç oy hakkına sahip altı şehrinden birisi olmuştur. M.Ö. 78'de Roma komutanı Servilius Isaurieus Olympos'u korsanlardan temizleyerek şehri Roma topraklarına katmış, Roma dönemi sırasında hemen yakınındaki tabii gazların yandığı Çıralı'daki Demirci tanrı Hephaistos kültü ile büyük bir ün sahibi olmuştur. Venedik,Ceneviz ve Rodos şövalyelerinin Akdeniz'de cirit attığı Orta Çağ'da şehir biraz hareketlenmiş ise de Osmanlıların deniz üstünlüğünü kurmalarından sonra iyice önemini kaybetmiş ve XV. yüzyılda terk edilmiştir.

Olympos, içinden geçtiği dereciğin iki yanına yayılmıştır. Kumsaldan da görülen ve mezarların üzerinde bulunan yüksek tepe Olympos'un akropolüdür. Üzerindeki yapı kalıntıları ise Orta Çağ'da bir kale şekline sokulan surlara aittir. Bu tepeden bakıldığında Venedik misali ırmağın güzel görüntüsünü seyredebilirsiniz. Irmak, kenarlarına yapılan poligonal teknikteki duvarlarla kanal haline sokulmuş, bugün de izlerini gördüğümüz köprü ile iki yaka birleştirilmiştir.Nehrin karşı tarafında hemen kıyıda görülen pencereliyapı şehrin hamam kalıntılarıdır. Olympos'un bu kıyısına nehrin üzerindeki iri taşlara basarak geçilebilir. Burada çalılıklardan çok zor gezilebilen Olympos'un tiyatrosu bulunur. Tiyatronun tonozlu paradosları, orkestraya ve çevreye dağılmış süslü kapı ve niş parçaları burada tipik bir Roma Devri tiyatrosunun bulunduğunu gösterir. Tiyatro ile deniz arasında Bizans Çağı bazilikası ve suru ile nehrin kenarındaki hamam kalıntılarıdır.

Olympos SIT alanı kapsamında olduğu için antik alan ve çevresinde yapılaşma yasaktır. Konaklama ağaç evlerde yapılır. Burası gezgincilerin en önemli durağıdır. Ayrıca bölge yakınlarındaki Beydağları Olympos Milli Parkı da dağcılıkla ilgilenenler için ideal bir bölgedir.

ÇIRALI. Olimpos'un kuzeyinde yer alan Çıralı Plajı'nın yamaçlarında yaklaşık 300 m. yükseklikte, Yanartaş yer alır. Mitolojiye göre Likya'lı Kahraman Bellerophon kanatlı atı Pegasos'un sırtında ağzından ateş püskürten canavar Kimera ile savaşmış ve onu burada öldürmüştür. Yöresel inanışa göre canavarın ağzından çıkan ateş bugün hala yanmaktadır. Kutsal alan olarak yorumlanmış olan bu yörede Romalılar ve Bizanslılardan kalma yapılar bulunur. Burada yeryüzüne çıkan doğal gaz, havanın oksijeniyle birleşerek, antik devirlerden beri yanmaktadır



Olimpos'da konakladığınız her yerde yiyebileceğiniz yemekler oldukça leziz ve doyurucu.

Bunun dışında akternatif arayanlar için Olimpos sahilinde ve Çıralı yerleşim merkezinde sahil lokantaları, çardaklar, bahçeli fast-food cafeler bulunuyor.

Deniz ürünleri tercih edenler, Hobbit Evi ve Sahil Restoranda çeşitli deniz ürünlerini, alabalık, güveçte kalamar yahnisi, et çeşitleri, zeytinyağlıları tadabilirler.



Olympos, Kemer ile Adrasan arasında. Ulupınar'a kadar sahil yolu izleniyor. Ulupınar yol ayrımında Olympos levhasını göreceksiniz. Minibüslerle de Olympos sapağına kadar ulaşmak mümkün.Bu sapakta taksi bulabiliyorsunuz. Eğer yaz aylarında giderseniz Olympos'a minibüsler çalışıyor.

AKDENİZ /Antalya /Kaş.

AKDENİZ /Antalya /Kaş.



Kaş köyleri edinilen belge ve buluntulara göre, Lykia medeniyetinin en önemli bölgesidir. Teke Yarımadası sahillerinin M.Ö. 6 bin yılı öncesinden beri iskan edildiği bilinmektedir. Kaş arazi kesiminin batısında ve denize bakan bir tepede kurulmuştur. Şehir daha sonra genişlemiş ve kuzeybatıya doğru büyümüştür. Kaş'ın doğu ve kuzeyinde yer alan dağlarda birçok kaya mezarı bulunmaktadır. Lykia yazılarını taşıyan kaya mezarları "İonik" tarzda şekillendirilmiştir. Kaş'ın eski ismi Antiphellos'tur. Bu isimden de anlaşılacağı gibi şehir bir Lykia şehridir.

İlçe merkezi, Kalkan ve Gelemiş Köyü'nde son yıllarda turizm, hızlı bir şekilde gelişmektedir. Bu nedenle turistik tesislerin sayısı hızla artmaktadır. Kaş özellikle dalgıç turizmi bakımından ülkemizin önde gelen merkezlerinden biridir. Meis Adası'na en yakın noktayı oluşturan Kaş'da tarihi eserleri ve doğa güzellikleriyle önemli turizm potansiyeli vardır. Bir dil gibi denize uzanan Çukurbağ Yarımadası üzerinde yeni yapılmış modern oteller yarımadayı süslemektedir.

Kaş'ın içinde tertemiz sularıyla Büyük Çakıl Plajı, Küçük Çakıl Plajı ve Akçagerme Plajı gibi plajlar vardır. Ayrıca kayıkla Çayağzı Plajı'na da gidilebilir.

Kaş'ın etrafında yer alan 6 adet mağaradan Kaş'a 18 km. uzaklıktaki Mavi Mağara, Aşırlı Adası Deniz Mağarası, güvercinleri ile ünlü Güvercinlik Mağarası en ünlü olanlardır. Bu arada Kaputaş Plajı da bir dünya harikasıdır.

Kaş zengin tarihi yanında gün geçtikçe daha çok rağbet gören trekking, dağcılık, rafting gibi doğa etkinlikleri içinde sayısız olanaklar vermektedir. Doğa ile başbaşa olmak isteyenler için Gömbe'deki Yeşilgöl ve Uçansu Şelalesi iyi bir seçenek oluşturmaktadır. Akdağ'ın dibinde bulunan Gömbe, Kaş'tan 70 km uzaklıktadır. Akdağ ise Batı Torosların Kızlar sivrisinden sonra en yüksek zirvesidir. Burada bulunan küçük göller dikkat çekicidir.Gömbe'de Komba antik kenti ve buradan 13 km. uzaklıkta Nisa antik kenti vardır. Ayrıca Kaş içinde Kandyba antik kenti vardır. Bunların dışında Kaş'a 12 km uzaklıktaki Phellos antik kenti görülebilir.

Kaş çevresindeki önemli yerlerden biri de Kekova'dır. Kekova'ya Kaş'tan tekne ile gidildiği gibi karadan üç Üçağız'a gidilip kayıkla da gezilebilir. Burada batık şehir görülebilir. Kaş'ın etrafında adı bilinen Istlada, Apollonia, İsinda, Kyaenai gibi antik kentler yanında ismi bilinmeyen birçok harabe yeri daha vardır. Pek çok adı ve geçmişi bilinen veya bilinmeyen tarihi eser mevcuttur. Örneğin Tüse Köyü'nün yakınındaki alçak bir tepe üzerinde Tysse adında küçük yerleşme görülür.



Kaş'da kıyı balıkçılığı yapılıyor. Yörede çıkan başlıca balık türleri; mercan, grida, orfoz, barbunya, iskaroz, sokar, palamut ve kefal... Ayrıca ahtapot avcılığı da yapılıyor.Taze kalamar yemek isteyenler, deniz lokantalarında güzenle sipariş edebilirler.

Kaş'ta restoranların hemen hepsinde Akdeniz mutfağının tipik lezzeti hakim. Yöresel tatlar açısından da çok zengin. Gömbe Yaylası"nın kebabı ve dondurmasını özellikle tadın. Yayla balıyayla yoğurdu, üzüm pekmezi, keçiboynuzundan elde edilen harnup pekmezi, tereyağlı keşkek de çok meşhur.

Kaş'ta İtalyan, Meksika, Fransız mutfaklarından lezzetler sunan restoranlar da bulabiliyorsunuz.



Karayolunu tercih edenler, gerek Antalya, gerekse Muğla Fethiye üzerinden gelenler sahil yolunu izleyerek Kaş'a ulaşabilerler.
Kaş'a yaklaşırken göreceğiniz manzara size bütün yol yorgunluğunuzu unutturacaktır.

Alternatif olarak da sahil yolu yerine bol virajlı ve orman manzaralı Korkuteli-Elmalı-Kaş dağ yolu tercih edilebilir.
Kaş'tan Kaputaş Plajına gitmek isteyenler yarım saatte bir kalkan minibüs seferlerleri ile gidiş ve akşam 18.00'de de dönüş imkanı bulunuyor.

Uçak Yolculuğunu tercih edenler için;
Dalaman Havaalanı - Kaş arası 160 km. ,
Antalya Havalimanı - Kaş Arası ise 210 km.

Karadeniz /Karabük /Safranbolu

Karadeniz /Karabük /Safranbolu

Karabük iline bağlı olan ve adını bölgede yetişen “safran” bitkisinden alan Safranbolu, 18. ve 19.yüzyıl Osmanlı kent dokusunun günümüze kadar korunduğu nadir iiçelerimizden biridir. Sahip olduğu zengin kültürü ile Unesco'nun Dünya Mirası listesinde yer alan "Müze Kent" Safranbolu’da, özel bir mimari yapıya sahip yaklaşık 2000 kadar geleneksel Türk evi bulunmaktadır.



Anadolu’nun kuzey batı kesiminde, Antik Devirde tarihçi Homeros’un İlyada destanında Paplagonya olarak geçmektedir.Yörede sırası ile Hititler, Frigler, dolaylı yoldan Lidyalılar, Persler, Helenistik Krallıklar (Pondlar), Romalılar, Selçuklular, Çobanoğulları, Candaroğulları ve Osmanlılar egemenlik kurmuşlardır.

Safranbolu 1196 tarihinde Selçuklu Sultanı II.Kılıç Arslan’ın oğlu Muhiddin Mesut Şah zamanında Türklerin eline geçmiştir. Tarihi süreç içerisinde ise 1213-1280 tarihleri arasında Çobanoğullarının, 1326-1354 tarihleri arasında Candaroğlullarının, 1354-1402 ve 1423 yılından itibaren de Osmanlıların egemenliğine girmiştir.

Safranbolu, tarihi geçmişinde, en üstün ekonomik ve kültürel düzeyine Osmanlı döneminde ulaşmıştır. Kentin 17. yy da İstanbul-Sinop kervan yolu üzerinde önemli bir konaklama merkezi oluşu, bölgede ticaretin gelişimine olanak sağlayarak zenginleştirmiştir. (Bu dönemde İstanbul ve Kastamonu ile yoğun ilişkiler yaşanmış, Osmanlı devlet adamlarından bazıları kente önemli eserler bırakmışlardır.

Safranbolu geleneksel Türk toplum yaşantısının tüm özelliklerini yansıtan ve uzun tarihi geçmişinde yarattığı kültürel mirası çevresel dokusu içinde koruyan örnek bir kenttir

Geriye doğru 3000 yıllık tarihi geçmişe sahip olan Safranbolu pek çok uygarlığa ev sahipliği yapmış ve günümüze bir kültür zenginliği olarak ulaşmıştır. Özellikle Osmanlı döneminden kalma han, hamam, cami, çeşme, köprü ve eşsiz konaklar gelenlere hayranlık uyandıracak niteliktedir.

1975 yılında Anıtlar Yüksek Kurulunun Safranbolu’yu kentsel sit ilan etmesi ile akademik düzeyde başlayan kente olan ilgi , zamanla ülkemiz sınırlarının dışına taşmıştır. 90’lı yılların başından bu yana küçük ve orta ölçekli turistik tesislerin oluşumu ile turizm ilçe ekonomisindeki yerini hissettirmeye başlamış, terk edilen konaklar, otel, lokanta gibi işlevlerle yaşama dönüştürülmüş, bozulan arnavut kaldırımları yeniden yapılmış, anıtsal eserler restore edilmeye başlanmış, kaybolmak üzere olan el sanatları turistik amaçla yeniden canlılık kazanmıştır.

Safranbolu'da geleneksel el sanatları hala yaygın olarak üretilmekte. Ahşap oymacılık sanatının örnekleri, yemeni, Bakırcılar Çarşısı'ndaki bakır eşyalar, Kastamonu dokumalarından yapılmış giysi ve örtüler, seramik ve deri eşyalar, Safranbolu Evi maketleri bunların başında geliyor. Çarşı bölgesindeki bütün sokaklarda ve Arasta'da hediyelik eşya satın alabileceğiniz pek çok dükkan bulunuyor..

Safranbolu Evleri Dönemin Safranbolu halkının yaşama biçimini, beğenisini, kültürünü, üstün yapı tekniğini yansıtan Safranbolu evleri yöre mimarisinin en dikkati çeken öğeleridir. Kentin ününü oluşturan Safranbolu Evleri 18.ve 19.yy. Türk hayatının geçmişini, kültürünü, ekonomisini, teknolojisini ve yaşama biçimini yansıtan mükemmel mimarlık bilgisi ile yapılmışlardır.

Evler Safranbolu´da iki ayrı kesiminde gruplanmıştır. Birincisi “Şehir” diye bilinen ve kışlık olarak kullanılan kesim, ikincisi ise “Bağlar” diye bilinen ve yazlık olarak kullanılan kesimdir.

"Şehir", yönetim merkezinin bulunduğu Kale, alışveriş merkezinin bulunduğu Çarşı, evlerin bulunduğu Akçasu, Musalla, Gümüş, Kalealtı ve Tabakhane semtlerinden oluşmaktadır. Bu kesim iklimin olumsuz etkilerine karşı korunmuş, alçak rakımlı iki vadinin içindedir. Burada evler birbirine yakın, sokaklar dardır. "Bağlar" birkaç yüz metre daha yüksekte, hava akımlarına açık ve daha geniş araziler üzerindedir. Hemen hemen herkesin bir kışlık bir de yazlık evi vardır. Yöre halkı kışın şehirdeki evinde yaşar ve yazın havaların ısınmasıyla Bağlardaki yazlık evine yerleşir. Ancak “Çarşı” bölgesinde üretim ve ticaret hayatı yazın da aynen devam etmektedir.

Safranbolu 'da evler kendilerine göre daha merkezi konumdaki kamu binalarına, dini yapılara ve anıt eserlere dönüktür. Hangi evden bakılırsa bakılsın manzara kapanmaz. Evlerin yakın plan cepheleri kör, uzak plan cepheleri açık ve birbirlerini izleyecek konumdadır.

Cinci Hanı Safranbolu eşrafından Cinci Hoca olarak bilinen Karabaşzade Hüseyin Efendi tarafından 1645 yılında yaptırılmıştır. O dönemde İpekyolu güzergahında bulunmaktadır.Tamamen insan gücüne dayalı yapılan Han, Osmanlı mimarisinin en gelişmiş örneklerinden biri olarak kabul edilmektedir.

Eski Hükümet Konağı 1904 yılında yaptırılmış, iki katlı görkemli bir taş yapıdır. 1976 yılında yanmıştır. Kültür Bakanlığınca Kültür Merkezi ve Müze olarak kullanılmak üzere restoresi başlatılmıştır. Bulunduğu yer Safranbolu'da "Kale" olarak bilinmektedir.

Hıdırlık Tepesi Türklerin Safranbolu’ya geldikleri vakit konuşlandığı yerdir ve açık namazgah şeklindedir. Yağmur duası ile hıdırellez kutlamaları burada yapılır. Üzerinde Köstendil Kaymakamı Hasan Paşa’nın Türbesi (1845), iki namazgah, Hızır (Hıdır) Paşa’nın makamı /mezarı ile Kurtuluş Savaşı kahramanlarından Dr. Ali Yaver Ataman’ın (1955) anıt mezarı bulunmaktadır. Tepeye iki noktadan giriş ve çıkış vardır.

Yemeniciler Arastası Köprülü Mehmet Paşa Camisine bitişik 48 ahşap dükkandan oluşan ve “yemeni” denilen ayakkabının yapıldığı eski Lonca Çarşısıdır. Restore edilen çarşı turistik amaçlı kullanılmaktadır. Çarşıdaki Ahmet Demirezen Yemenicilik Müzesi hafta sonlarında geziye açıktır.

Demirciler Çarşısı İzzet Mehmet Paşa Camisi altından geçen Akçasu deresinin iki yakasına kurulan çarşı sıcak ve soğuk demircilik el sanatlarının üretildiği yaşayan tek Lonca çarşısıdır. Bakırcı ve kalaycı esnaf da bu çarşı içersinde çalışmaktadır.

İncekaya Su Kemeri Sadrazam İzzet Mehmet Paşa tarafından yaptırılan eser, ilçe merkezine 7,5 km uzaklıktadır. İncekaya Köyü’ndeki su kemeri 116 metre uzunluğunda, 6 kemerli görkemli bir yapıdır. Su kaynağından ilçeye su getirilmesine yarayan kemer 110-220 cm genişliktedir. Altındaki Tokatlı Deresi de kanyon gezisi için ideal bir parkurdur. Restore edilen İncekaya Su Kemeri’nin alt tarafına çeşitli etkinlikler için sahne ve oturma yerleri yapılmıştır.

Saat Kulesi Padişah III. Selim’in Safranbolu’lu Sadrazamı İzzet Mehmet Paşa tarafından 1797 yılında yaptırılmıştır. Kare planlıdır, saat zembereksizdir. Yapı restore edilmiş olup, cuma, cumartesi, pazar günleri geziye açıktır.

Değirmenbaşı Su Değirmeni Bağlar Değirmenbaşı semtindedir. Restore edilmiş olan değirmen hem eski hem de yeni işlevi ile hoş bir geçmiş zaman tanığıdır.

Güneş Saati Avludaki bu saat basit tip yatay güneş saatleri sınıfına girer. Sabah 06.40 akşam 17.20 arasındaki zamanı metal plakanın gölgesine göre gösterir. 19.yy ortalarında yapıldığı sanılmaktadır.

Kazdağlıoğlu Camisi Tarihi çarşının girişinde, çok köşeli ve kiremit örtülü kubbesi ile dikkate çeker. Yapım tarihi 1779’dur. Çevresindeki meydana ismini vermiştir.

Yörük Köyü Safranbolu’ya 11 km uzaklıktaki bu “Müze Köy”e Safranbolu-Araç karayolu üzerinden gidilmektedir. Kültür Bakanlığı tarafından 1997 yılında gerçek bir Türk-Türkmen Köyü oluşu ve tarihi yapılarının görkemi nedeniyle koruma altına alınmıştır. Safranbolu’nun küçük bir maketidir. 93 eserin tescilli olduğu köyün camileri, çamaşırhanesi ve gezilen konakları Safranbolu turizmine önemli bir hareket ve çeşitlilik getirmektedir.

Uluyayla ve Sarıçiçek Yaylaları İlçenin turizmini çeşitlendiren doğal güzelliklerdir. Uluyayla ilçe merkezine 50 km, Sarıçiçek yaylası 8 km’dir. Öte yandan Kirkille Çamlığı, Gürleyik Orman İçi Dinlenme Alanı ilçenin önemli piknik yerlerindendir.


Kentte tarihi evlerin restorasyonu ile oluşturulmuş pek çok yeme-içme ve eğlence mekanı bulunuyor. Akşamları Çarşı bölgesinde yoğunlaşmış eğlence mekanlarında canlı müzik dinlenebilir. Gözleme, kuyu kebabı, yayım makarnası, su böreği ve ev baklavası tadılması gereken yöresel yemeklerden..
Her zaman taze satılan, fındıklı, şamfıstıklı, güllü ve safranlı çeşitleri bulunan Safranbolu Lokumu, Safranbolu Evleri kadar ünlü.



Safranbolu; Batı Karadeniz Bölgesinde; bağlı bulunduğu Karabük iline 10km., Ankara'ya 240 km. ve Istanbul'a 406 km. uzaklıktadır.
Karayolu Safranbolu'ya karayolu ile üç ayrı yönden ulaşmak mümkün. Ankara-İstanbul karayolunun Gerede kesiminden ayrılarak 80 km. sonra Karabük'e varılıyor. İlçenin kuzey yönünde Bartın ili ile ve doğu yönünde Kastamonu ili ile bağlantısı bulunuyor.
Ankara ve İstanbul ile bağlı bulunduğu karayolunun büyük bir bölümü otoban olup, normal süratle Safranbolu Ankara arası 2,5 saatte, Safranbolu İstanbul arası ise 5 saatte katedilmekte.
Demiryolu Karabük il merkezine kadar demiryolu ile ulaşım mümkün. Karabük - Zonguldak arası ulaşım için demiryolu ulaşımı tercih edilebilir.
Denizyolu Denize en yakın bağlantıları ise 91 km. ile turistik İnkumu, 97 km. ile yine turistik Amasra'dır.
Havayolu En yakın havalimanı Ankara Esenboğa'dır (240 km)

KARADENİZ /Bolu /Abant

KARADENİZ /Bolu /Abant

Bolu'nun 34 km. güney batısında yer alan Abant, denizden 1328 metre yükseklikte bir tatlısu gölü. Toprak kaymaları sonucu oluşan abant. 1.28 kilometrekarelik bir alanı kaplıyor. En derin yeri 18 metre. Gölün etrafı çam, köknar, kayın ağaçlarından oluşan ormanlarla kaplı..



Abant gölünün çevresi 6.5 kilometre..Göl çevresinde tur atmanın keyfi bambaşka. Lezzetli alabalıkların bulunduğu ve olta balıkçılığı zevkinin tadıldığı Abant'ın çevresi, bitki ve hayvan türleri açısından oldukça zengin. Kışın gölün donduğu zamanların dışında,gölde su bisikleti ve sandalla gezmek mümkün...

Abant, her mevsim farklı güzel..Kış aylarında doyumsuz bir kar manzarısıyka karşılıyor sizi. Kışın hemen hemen dört ayı her taraf karla örtülüyor ve gölün yüzeyi buzla kaplanıyor. Gölün etrefında at, fayton veya kızaklarla dolaşmanız mümkün.

İlkbaharın gelmesiyle birlilkte gölün yüzeyi nilüferlerle kaplanıyor. Göl çevredeki dağların yeşiliyle renkleniyor.

Gölde olta balıkçılığına da izin veriliyor. Ücret karşılığı benekli mercan ve alabalık avlanabiliyorsunuz.



Bolu Dağı yol boyunca, et ızgara türü lokantalar ve restoranlarla dolu, adımbaşı ocakbaşı keyfi yaşanıyor. Yol üzerindeki yoğun trafiğin getirdiği bereket Bolu tüneli hizmete girene dek devam edeceğe benziyor.Abant yolunda işporta satıcıları, sucukçulara sıkça rastlanıyor. Bolu Dağı mevkii Koru Otel'in restoranında özel special koru kebap, şiş veya tavuk ile yapılıp üzerine kaşar eritiliyor ve bakır kapaklı sahanda üstü kapalı sunuluyor. Bıldırcın ızgara, kaşar peynirli domates çorbası, kaymaklı ekmek kadayıfı en çok siparişi verilenler!

Açık büfe kahvaltı çok zengin çeşitler içeriyor. Otobüs şirketlerinin mola yerleri bir başka alternatifiniz olabilir.

Gölün üzerinde mangalda sucuk ve kırmızı şarap oldukça keyifli. Kır kahvelerinde sürekli sıcacık demli çay içebilir ve mis kokulu kahve keyfi de yapabilirsiniz.

Dönüş yolunda, yöre halkından , yörenin kendine özgü tarhana, erişte, yağlı peynir, tereyağı, çam balı ve çeşitli meyve-sebzelerinden satın alabilirsiniz.



Tabiat Parkı, Bolu ili sınırları içinde. Özel aracınızla; Bolu şehir merkezine uzaklığı 33 km olan parka ulaşmak için Ankara-İstanbul karayolu üzerinden yol alırken Bolu civarında Ömerler-Madensuyu sapağından ayrılan yolu takip etmelisiniz. Abant Gölü Tabiat Parkı'nın bulunduğu Abant bölgesi Ankara'ya 4, İstanbul'a üç saat uzaklıkta.

Bölgeye özel arabanızla gidebileceğiniz gibi, Bolu'ya hemen hemen tüm kentlerden otobüsle ulaşım mümkün. Trenle ulaşımı tercih edenler için, Adapazarı'na kadar tren ulaşımı mevcut. Buradan kalkan otobüslerle Bolu'ya gelebilirsiniz. Bolu'dan Abant'a minibüs bulabilirsiniz.

KEFKEN VE KERPE(MARMARA BÖLGESİ)



Batı Karadeniz’de, yeşillikler içinde kaybolurdu bir zamanlar , küçük bir balıkçı limanı olarak bilinirdi,daha sonraları turizmle tanıştı Kerpe. Masmavi denizi ve ince kumlu plajları, Karadeniz’in hırçın dalgalarının şekil verdiği kayalıkları turist çekmeye başladı zamanla .İstanbul, İzmit, Sakarya gibi kent merkezlerine,metropollere yakınlığı göz önünde bulundurulduğunda bu cennet saklı kalamadı. İstanbul sakinleri, iki saatlik bir yolculuktan sonra Kerpe’ye ilk vardıklarında uzun süre gözlerine inanamadılar, “Bodrum bize bu kadar yakın mıydı” diye düşünmekten kendilerini alamadılar. Kerpe’nin limanı kuzey ve kuzeydoğu rüzgârlarına kapalı küçük bir girintidir, bu onu Karadeniz’in az bulunur sığınaklarından biri haline getiriyor. Kıpırtısız koyun arkasında Karadeniz’in hırçın dalgaları vardır. Kuzeye bakan bu kıyılarda gezinti yaparken, azgın dalgaların oyduğu kayalık kıyı bandında heybetli heykelcikleri izlemek büyük keyif verir. Hele dantel gibi işlenmiş, yeşille iç içe geçmiş bu kıyının koynunda uyanmak keyiflerin en yücesidir.

Hırçın olarak tanınsa da Karadeniz’in küçük sürprizleri yokta değildir, güzelliklerini nazlansa da insanoğlunun kullanımına sunar. Kefken, Karadeniz’in sürpriz noktalarından biri demek yanlış olmaz. İstanbul’un yakınındaki bu kıyı kasabasının kilometrelerce uzanan kumsalı, sığ denizi ve kendisini çevreleyen çam ormanları kuzeyin en güzel tatil beldelerinden birine çeviriyor kendisini. Sadece kendisi sunmaz tüm bunlar güzellikleri, yakın koyları ve plajları da Kefken’in tatil yerleri arasında. Bunlar arasından Kumcağız Koyu, bir buçuk kilometre boyunca uzanan kum plajı ve 500 metreye kadar sığ deniziyle tatilcilerin beğenisini kaznmış. Sırtını ormana vermiş Cebeci duruyor tüm güzelliğiyle, bünyesinde yüzmek için loca gibi küçük koyları saklayan Kapri Koyu ve Kovanağızı Plajı‘nın dışında Pembe Kayalar’ı da söylemeden geçmek olmaz. İlginç jeolojik yapısı var bu yörenin, suyun içinde yumuşak, dışında sert oluyor kayalar, öncelikle Sultanahmet Camii olmak üzere birçok Osmanlı yapısında görebiliriz. Renk ve görüntü itibarıyla eşsiz ve olağanüstüler.

KALKAN - ZAMANSIZ TERAS (AKDENİZ)



Kalkan’ın eski adı Kalamaki. Günümüzde kalkan turizm merkezidir fakat geçmişte balıkçıların köyüydü; Rum evlerinin kanıt olarak öne sürebiliriz. Antik Lykia kalıntılarına Kalkan’da rastlamak mümkün. Tepelerden Kalkan’ı izleyenler bir eskilik ya da köhnelik değil zamansızlığı görürler Kalkan’ın ruhunda. Kalkan geçmişten günümüze birçok özelliği yani zamanları bünyesinde barındırır.Akdeniz’in engin coşkusunu üstünde taşır, sınırsız kumsalları denizinin güzelliği ile birleştiğinde cenneti vaat eder.

simena tatil köyü



Antalya’dan atmış kilometrelik bir yol gitmeniz lazım buraya ulaşabilmek için,Kemer ilçesinin çamyuva beldesi yakınlarında kurulmuştur.Oda sayısı üç yüz atmış dokuz olamkla beraber sekiz yüz otuz beş oda ile müşterilerine orman manzaralı çamlık içinde hizmet vermektedir.
Otele giriş saati öğleden sonra saat 2 de yapılmaktadır,tatilini tamamlayan müşteriler en geç saat on ikide odalarını boşaltmak zorundalar.